De aanleg voor avontuur is deels genetisch bepaald, het DRD4-7R gen maakt het brein minder gevoelig voor dopamine en zorgt dat iemand meer prikkels nodig heeft om voldoening te krijgen. Samen met gecombineerde ADHD maakt dat het achteraf gezien logisch dat ik een keer op avontuur zou gaan.
Dat mijn ouders voor mijn geboorte met een zeilboot de Atlantische Oceaan hebben overgestoken voor mijn geboorte en ons hebben opgevoed met verhalen over die reis heeft daar nig meer aan bijgedragen.

Zolang ik kan praten hou ik niet op over motoren en was ik snel gegrepen door de reizen van Charley Boorman en Ewan McGregor, twee vrienden die de wereld rond reden op motoren en dit registreerde voor een documentaire, the longway round. Een paar jaar later volgde de longway down, een rit van Schotland naar Kaapstad.
Bij het lezen en zien van die verhalen werd ik nieuwsgierig naar het gevoel van vrijheid en avontuur dat zo’n reis met zich mee brengt.

Op verschillende momenten in mijn leven heb ik plannen opgevat om alleen of met een partner een soortgelijke reis te ondernemen. Met een auto, camper of motor naar Azie, Europa of de wereld rond. Om verschillende redenen kwamen die plannen nooit tot uitvoering, een van die redenen was mijn add brein dat na een dopamine boost van het plannen de interesse verloor.

Toen ik in 2021 de zelfsprodcast luisterde en Sander Schimmelpenninck hoorde vertellen dat hij naar Lapland ging fietsen was mijn eerste gedachte, waarom doe je dat? Maar toen Sander en Steven onderweg waren en via filmpjes op Instagram hun ervaringen deelde, veranderde mijn beeld over reizen met de fiets.

Die reis inspireerde en bewoog mij om een nieuw plan op te vatten, en dit plan lukte wel met behulp van een goede vriend. En hiermee werd ook een zaadje geplant voor mijn grote avontuur.

Sindsdien heb ik meer inspiratie gehaald uit verschillende boeken en documentaires waarvan ik verschillende beschrijf.